2 tussendoortjes uit Zo Geknipt! #restjesverwerking

IMG_0332

Nadat ik deze Zonen 09 – broekjes en – hemdjes naaide, bleef er veel stof over. Dat is zo als je de aanbevolen hoeveelheid stof koopt en een belachelijk gierige knipper bent. Maar dan toch maar de aanbevolen hoeveelheid kopen want je weet maar nooit. (Who’s joining?) Vandaag presenteer ik wat ik deed met de restjes, met grote fierheid, want ik ben eerder van het type restjesverzamelaar, meer dan van dat van restjesverwerker. (Who’s joining?)

Het begon met de laptophoes uit Zo Geknipt! Ik maakte hem eerder al voor anderen en had het patroon – na een grote zoektocht in mijn huis in verbouwingsstaat – bijgevolg kant en klaar. Met grote graad van waarschijnlijkheid had ik het ding sneller opnieuw getekend, maar kom. Use what you have, en al. Ik had een nieuwe nodig, omdat de vorige zelfgemaakte serieus versleten was, wat wel mag na dik vijf jaar (mijn archieven jongens, handig spul, maar ik ga niet linken want vijf jaar geleden schreef ik stom en maakte ik slechte foto’s).

IMG_0340

Voor de buitenkant gebruikte ik de lichtgrijze wollen stof waaruit ik de Cisse-broekjes gemaakt had voor de tweeling. Als voering wilde ik de muntgroene versie van de Theo-stof maar er was onvoldoende over om de volledige hoes te voeren. Het is niet goed zichtbaar op de foto’s, maar de onzichtbare helft van de voering (het stuk met de uitsparing) knipte ik uit de voering van het jurkje van Flore (effen ecru katoen). Echt, zo gewoon álles uit restjes, ik voelde me bijna Kelly van Ma vie en vert.

IMG_0345

IMG_0348

Omdat wat bling wel mag in deze tijden doorstikte ik met zilveren draad. Onmogelijk te fotograferen, maar dan weet u dat. Meer woorden vallen daar niet aan vuil te maken, feitelijk. Oh, ook nog: het ding is in gebruik sinds begin september en ik ben een laptopzeuler dus we spreken over intensief gebruik. Ik heb het ding gestreken zodat het wat in de plooi op de foto kon, maar duidelijk niet goed genoeg. Met excuses.

IMG_0350

IMG_0353

En dan onlangs met ruim twee maand vertraging naaide ik een zakdoekdooshoes. Deze valt niet onder de categorie enkel-restjesverwerking want de blaadjesstof van Liberty moet nog aangesproken worden voor het project dat in mijn hoofd zat toen ik de stof kocht (in Londen, een jaar of twee-drie geleden – dat zeg ik er even schaamteloos bij).

IMG_0326

Alweer de grijze wol, want die ziet er zo luxe uit (en voelt ook zo). De eerder vernoemde vertraging had te maken met biaisgetwijfel. Voor de omkeerbaarheid moet die bij beide stofjes passen en ik had enkel vrij felle kleuren in huis die de boel wat ridiculiseerden. Tot daar zo’n gouden lintje voorbij fladderde, soms doet tijd wat tijd moet doen. En ik dan belachelijk blij omdat ik de perfécte combi vond.

IMG_0330

Wat ik vergeten was: ik ben een (dé) biaissukkel en ik háát het bijgevolg. Zeker als het er zoals hier langs beide kanten goed moet uitzien (anders is het foefelare-circus nóg aanweziger). Ik deed meer dan een uur over het fatsoenlijk vaststikken daarvan en daarbij moet gezegd: op een zeer onchristelijke manier. Als ze het kon zou mijn oma zich omdraaien in haar graf, serieus. Maar dat gaat niet, want ze leeft nog.

IMG_0333

Het was een cadeau, voor een psychologe. Die mensen verzetten wat zakdoeken (zijnde niet zelf) en dat mag dan zo wel wat stijlvol, vond ik. Vooral als je ziet welk merk daar in huis komt, elke colruytganger herkent dat en van zijn eigen zelve is dat weinig stijlvol.

IMG_0335

IMG_0337

Liberty voor de binnen andere kant. Oh Liberty, ik lief u. Mooi om een zakdoekdoos maar nog veel liever rond mijn lijf. Ooit, ok?

Door de Zo Geknipt! boeken bladeren is voor mij telkens terug naar die dagen dat de boeken geshoot werden, ik mocht daar in de achtergrond bij zijn, weetwel. Stuk voor stuk warme dagen (letterlijk én figuurlijk) met zeer, zeer mooie mensen. Ik zou er wat meer mee moeten, denk ik dan elke keer. Welk project moet zéker op mijn to do?