Nieuwgeboren Gust in een harembroekje.

IMG_9635

Mijn nieuwste specialiteit lijkt: bloggen-in-retard. Deze foto’s, het naaisel én de baby dateren van augustus.  Ik was vrij ernstig overtuigd van het feit dat de foto’s op niks trokken en dan struisvogel ik graag. Gust is het zoontje van Annelies en Joris en werd geboren waar ik werk. Annelies en ik, wij waren ooit allebei lid van het Leuvens Stiksel, waar we in mijn herinnering vooral veel uurtjes weggekletst hebben. En dan zo soms een beetje naaiden.

Preventieve restjesverwerking, dat is de categorie waar we hier mee te maken hebben. Ik gebruikte immers de overschot van dit project, behalve dan dat die Billie nog niet bestond. Om niet zonder lege handen aan haar bed te staan flanste ik snel een mini harembroekje in elkaar, zo nog wat op de groei. Het patroon in kwestie is dat van de Grow-with-me Baby Harem Pants waarbij ik de patroondelen anders knipte zodat de naden aan de zijkant zitten in plaats van middenvoor en -achter. Met de grote print op de stof komt dat mooier uit, anders zaten we verzekers weer met afgehakte dierenkoppen zoals hier.

IMG_9638

De boordstof ligt al een jaar of vijf in mijn kast en is overschot van wat ik gebruikte voor één van mijn lievelingsrokjes. Draagcomfort van de bovenste plank weet ik uit ervaring.

IMG_9634

Gustemans liet het allemaal maar wat gebeuren. Of hoe chill het leven is als je drie dagen oud bent.

IMG_9646

IMG_9662

IMG_9600

IMG_9677

IMG_9607

IMG_9688

IMG_9623

Vorige week was gedichtendag. Ik plaatste een gedicht op instagram (van Toon Tellegen, wat dacht je?) maar nu ik deze foto’s zie, moet ik denken aan nog één van mijn allerlievelingsgedichten. Het is van Ida Gerhardt en heet Wieg.

Wieg

 

Geur van honing
en jonge melk
van een nestdiertje
dat slaapt.
Een ademhalen van dons
En speurbaar
aan de neusvleugels
de geur van wat er gebeurd is;
geboorte,
geheim.

En meer moet dat niet zijn.

5 thoughts on “Nieuwgeboren Gust in een harembroekje.

  1. Maar die Annelies ken ik ook! Schone Gust in een heel schoon harembroekje!

  2. De foto’s op niks trokken, och gij. Ze zijn weeral wonderschoon.
    Dat gedicht schreef mijn mama onder mijn allereerste foto in het allereerste fotoboek. Ik kende de woorden al lang van buiten, en toch kreeg ik weer kippenvel bij de laatste zin <3

  3. Ik weet het, ik zeg hier telkens opnieuw hetzelfde. Maar omdat ik het ook écht meen, val ik met veel plezier in herhaling. Zo zo schoon Nele, hoe jij zo’n wonderen in beelden en woorden kunt vatten. Of dat nu ‘op tijd is’ of te laat, met foto’s die op niets trekken of niet, blijf dat asjeblief doen, wil je?

Comments are closed.