Over hoe ik jammerlijk faal in 40 dagen bloggen nog voor ik begonnen ben. En over leven bijnazonder Facebook.

alejandro-escamilla-5

Het moet gezegd, ik behoor tot het schare fans dat Kathleen rijk is. Dat weet ik omdat elke keer ze in mijn feedreader verschijnt, mijn hart een huppeltje maakt en ik meteen doorklik, ook als ik geen tijd heb. Dat ik Kathleen intecht ken, maakt het nog cooler natuurlijk. Dat enthousiasme zorgt er ook voor dat ik me voor – bijna – alles dat zij uitvindt inschrijf of deelneem of whatever. Dus ook met 40 dagen bloggen, ook al is het gegeven dat ik eerder 40 dagen niet blog en dan nog eens van mij laat horen om vervolgens weer van de radar te verdwijnen. Daaruit zou in principe al afgeleid kunnen worden dat de uitdaging in mijnes redelijk onhaalbaar is. Maar kijk, ik wil niks missen en al. FOMO, zo hipster ben ik wel.

Nu we hier toch zijn, kan ik evengoed een verhaaltje vertellen. Een verhaaltje over hoe ik inging tegen die fomo en daarvoor onmeetbaar veel rust in de plaats kreeg.

Facebook is een tijdvreter, laten we wel wezen. In den beginne was ik belachelijk enthousiast en wilde ik zoveel mogelijk vrienden hebben. Het was waanzinnig om nog eens iets te horen en zien van al die klasgenootjes uit de lagere en middelbare school, van alle scoutsmaten die opeens ver weg woonden (al was ik degene die ver weg gaan wonen was). Elk nieuw iemand in de kenissenkring werd toegevoegd, onmiddellijk. Facebook groeide en opeens was de prikkel te groot. Teveel, te snel. Bij wijze van spreken (of zelfs niet eens): elke refresh, al was die om de minuut, zorgde voor nieuwe informatie. Iemand die een scheet gelaten had (want serieus, sommige mensen zetten elke scheet die ze laten op facebook) of iemand die spruitjes gegeten had, dan wel iemand die de postbode aan de deur gehad had. Zo dat soort info waar een mens leeghoofdig van wordt.

markus-spiske-37930

Facebook is nu bijna uit mijn leven (niet helemaal, dat heb je als je een pagina van je blog te onderhouden hebt). Meestal is het bij mij van alles of niets, maar in deze lukte dat niet. Ik deed zo, en het zou een stappenplan kunnen zijn.

  1. Dik 2 jaar geleden, of 3 al misschien. Omdat ik moe werd van de overload aan informatie die telkens op me af kwam, deed ik van vriendelijk defrienden. Vriendelijk defrienden is eigenlijk niet defrienden maar stoppen met volgen. Daardoor ben je wel nog vrienden, heb je toegang tot hun profiel maar wordt je timeline niet meer platgebombardeerd met mogelijk oninteressante info. De andere weet dit niet. Bij mensen die je regelmatig ziet, moge het interessant zijn om toch af en toe hun profiel eens te gaan checken, kwestie van geen informatie te missen waardoor je door de mand zou kunnen vallen. Vrij vermoeiende zaak nog, dit.
  2. Enige tijd later deed ik wat drastischer: ik verwijderde mijn profiel, virtuele zelfmoord, zo u wil. Ik startte meteen een nieuw profiel en voegde hier enkel mensen toe die ik het afgelopen jaar nog in real life gezien had. Een facebookprofiel dat op die manier het echte leven wat benaderde. Wat die mensen uit mijn verleden deden of doen, ik zou het niet weten moest facebook niet bestaan dus dat hoefde niet meer. Het was rustiger, geen honderden “vrienden” meer maar ergens rond de vijftig. Een andere optie is natuurlijk om alle mensen die je langer dan een jaar niet zag te defrienden maar daar was ik teveel mietje voor. Op deze manier kickte ik enigszins af, het tempo waaraan mijn timeline nieuw voedsel opwierp vertraagde en ik vertraagde mee. Stressmomenten waren wanneer ik friend requests kreeg van mensen die ik niet in mijn minifacebook wilde (weigeren voelde elke keer zo agressief), nog meer wanneer iemand dat deed waar ik bij stond, bij wijze van spreken. Op die manier werd het bij momenten toch nog een boeltje, maar ondanks dat: meer lucht dan in puntje 1.
  3. Een volgende stap was het verwijderen van de Facebook-app op mijn iPhone. Enkel desktopgewijs Facebooken gaf nog meer adem.
  4. Maar wat uiteindelijk en nog maar 6 maanden geleden me het meest rust bood was het verwijderen van mijn profiel. Ik wilde hier dan schrijven: zonder een nieuw aan te maken, maar dat is een beetje liegen. Ik maakte een vriendenloos profiel om de pagina die bij deze blog hoort te kunnen beheren. That’s all. Ook nog: ik behield de messenger-app omdat ik dat met een aantal mensen als smsconstructie gebruik, maar mogelijk brei ik daar ook eens een einde aan, ergens in de toekomst. Zij die mij mogelijk nodig hebben, kunnen altijd mijn gsm-nummer vragen. Sindsdien weet ik niet wat ik mis en mis ik het niet. In de plaats: massa’s tijd, maar massa’s, echt. Ik weet niet altijd wat ermee aanvangen.

Ps. Het is wel zo dat ik zwaar verslaafd ben aan Instagram, echt. Regelmatig onderneem ik een poging om ook dat wat in te perken maar het is zo, echt zó leuk, dat ik het voorlopig allemaal ok vind met dat verslaafd zijn.

Hoe zit dat met jou? Wie doet hier allemaal mee aan 40 dagen bloggen? En hoe gaan jullie om met sociale media, waarbij Facebook in het bijzonder?

 

Ps 2. De foto’s zijn deze keer niet van mij, maar ik haalde ze van deze website waar je gratis foto’s kan lenen. Omdat ik wat te lui was, daarom.