Biggest change: de job.

IMG_5201

Mensenlief, wat deed het me deugd om al jullie warme reacties te lezen op mijn vorige blogpost, na zoveel afwezigheid van mij. Zot veel hartjes voor jullie.

Jullie weten (of niet) dat ik als vroedvrouw op neonatologie werkte, al ruim 10 jaar. Jullie weten (of niet) dat als ik ergens enthousiast over ben, dat nooit gewoon maar altijd mateloos is. Dat uitte zich in een reeksje blogposts die verzameld zijn onder categorie De mini’s. Ik had een serieuze crush op die job, de mooiste vond ik het, zo eervol en ik voelde me bevoorrecht daar te mogen staan, naast al die dappere ouders. Ze zullen ook altijd in mijn hart blijven, die grootse mini’s.

Er gebeurde zóveel, waardoor ik daar nu niet meer ben. Er was de verhuis (x2) en er waren puzzelstukken die niet meer op de juiste plaats lagen. En toen waaide net op het juiste moment een vacature voorbij die me op het lijf geschreven leek. Ik kan het nog altijd bijna niet geloven, eigenlijk feitelijk. Dat ik twee keer aan de telefoon zei dat de dag van de sollicitatiegesprekken niet paste, dat ze dan nog een derde keer belden toen ik al lang dacht dat het een verloren zaak was (wie zegt nu 2 keer nee?), dat die derde telefoon én het sollicitatiegesprek plaatsvonden in de week dat het enthousiasme-lampje weer ging branden in mijn hoofd, na zo lang. Dat ik ze kreeg, de job, die ik nu al dik 2 maanden uitvoer en waar ik even gelukkig van word als van de vorige. Sinds 1 januari werk ik als vroedvrouw/verpleegkundige voor Kind en Gezin. Zeer concreet wil dat zeggen dat ik op dit moment huisbezoeken uitvoer in de eerste weken na de geboorte en consultatie doe voor de grotere kindjes. Het sluit zo mooi aan bij wat ik tot nu toe deed, en ik zou het geloven als iemand zou zeggen dat het een job is die voor mij gemaakt is omdat het alles is wat ik graag doe. Op dit moment (en hopelijk voor altijd) werk ik in Antwerpen-Centrum, een miniatuur van onze wereldbol met een mix aan nationaliteiten en culturen dat het geen naam heeft. Mijn verwondering is elke keer weer groot, om zoveel kwetsbaarheid, dus ik ga daar dankbaar heel zorgzaam mee om. Als mensen zeggen “ge zult wel wat zien” denk ik: ik mag zoveel zien en meemaken en -beleven. Ik kan nog elke dag sprakeloos zijn over de intensiteit van de gesprekken met mensen die mij nog nooit gezien hebben en over hoe warm ik onthaald word. Hoe verschillend zijn al die nationaliteiten met elk hun eigen religie, gebruiken, feestdagen.. en hoe universeel zijn de emoties die horen bij geboorte en het hebben van een (klein) kindje.

IMG_5204

Wat was de overgang heftig, van “alles weten” op neonatologie naar “bijna niks weten” in wat nu is. De eerste weken werd ik overspoeld, elke dag opnieuw en leek het alsof ik nooit goed genoeg zou zijn. Ik wilde liefst morgen alles weten, het leek alsof ik een lastpak was voor mijn collega’s (soms denk ik dat nog). Tegen dat de week half was, was ik uitgeput. Na dik twee maanden is er nog altijd enorm veel bij te leren, maar lijk ik wat geland en lijkt mijn hoofd niet meer elke dag uit elkaar te barsten. Er is al zoveel voldoening van wat ik mag doen, ik denk dat ik na een paar huisbezoeken soms licht geef.

IMG_5202

Wat was ik bang, om die vertrouwde collega’s achter te laten. Zij die mijn goeie en minder goeie kantjes kenden en ik de hunne. Met alleen maar nieuwe collega’s moest ik opeens elke dag de beste versie van mezelf zijn, niks mis met die beste versie, maar wel een vermoeiend geval. Ook het leren kennen van een hele groep nieuwe collega’s, proberen in te schatten hoe de verhoudingen binnen het team zijn, jezelf kwetsbaar durven opstellen.. het was minder evident dan hoe ik er op voorhand over nagedacht had. En toch allemaal wreed de moeite. Want ook daar vond ik mijn weg, langzaam maar zeker. Er zijn zoveel toffe mensen op deze aardbol. Het is zo waanzinnig om dagelijks kennis te maken met alweer mensen die je nooit eerder sprak. Hoe zot zeg, dat er zoiets Goeds is gebeurd.

beginnings

Eén van de leuke dingen aan dat werken bij K&G is dat ik een eigen (hang)weegschaal kreeg om baby’tjes op huisbezoek te kunnen wegen. De bijhorende doekjes om de baby’tjes in te leggen waren niet mijn dada, en zo kroop ik na lange tijd ook weer eens achter mijn naaimachine. Binnenkort heb ik daar foto’s van :-).

BewarenBewaren

BewarenBewaren