Het leeft hier weer. Zeg eens, zijn jullie er nog?

image1

Het leven was even wat minder lief, soms gaan de dingen zo. Daarnaast gebeurden er zo ongeveer een miljoen dingen, dat ik hier nu een beetje met mijn mond vol tanden naar een leeg scherm staar. Al bijna een jaar is het hier stil, al een paar maanden is mijn plan om zo hard te blazen dat het weer tot leven komt, dit.

Er is zóveel anders nu: ik heb een nieuwe job (echt!), ik heb een klein mininichtje (echt!), een verbouwd huis (echt!) en nog heel veel rommel (vooral dat, echtig waar). Er werd de laatste tijd ook af en toe genaaid, gebreid, gefotografeerd… sommige dingen veranderen gelukkig nooit. Ik heb nog steeds dezelfde topvrienden en mijn blog ging niet lopen. Jullie, dat is een andere vraag (?)

Eén van de vele toffe voordelen van die nieuwe job is dat ik elke dag alleen maar moet fietsen om op mijn werk te geraken. Ik vertel daar later wel eens meer over. In de ochtend zie ik dan vaak iets als de foto hierboven, de horizon in brand. Echt, hoe mooi is dat zeg. En als ik bijna thuis ben en die 200 meter minder ver verkies boven een normaal fietspad en dus door het bos fiets, waarbij ik dan om de drie seconden bijna onderuit ga wegens (schaamteloos) rondslingerende dennenappels en mezelf mijn luiheid vervloek, ben ik toch weer doodcontent als onderstaand plaatje mijn netvlies bereikt. Serieus, ik kan daar zo belachelijk gelukkig van worden. Soms doe ik dan de wreed veel moeite om een foto te maken (wat een gedoe is want de iPhone zit altijd in de fietstas). Omdat ik het zo zot vind, dat ik in iets dat elke dag opnieuw gebeurt zoveel schoonheid kan zien.

image2

 

 

Het is zover, ik heb geblazen. Het leeft hier weer. Zeg eens, zijn jullie er nog?

BewarenBewaren