Het 30-minuten-dekentje versus het 4,5-maanden-dekentje (voor Elle).

IMG_1800

Toen Elle nog in de buik van mijn zus zat, vatte ik het plan op om een dekentje te breien voor het kind. Het zou een winterkindeke worden en winterkindekes kunnen nooit genoeg dekentjes hebben. Ik merkte bij mezelf enige terughoudendheid om te starten met breien, ik wilde niet de jinxer zijn, weet u. De zwangerschap was al spannend genoeg, zal je altijd zien dat het opeens een prematuur (of erger) wordt omdat ik te vroeg en te enthousiast zou beginnen breien. Dus kocht ik ergens in november deze wol bij (uiteraard) Julija’s shop en propte dat dan ergens weg om te doen alsof ik het nog niet gekocht had (de uitgerekende datum was begin maart). We zaten toen amper rond de levensvatbaarheidsgrens, iets waar ik maan-den naar afgeteld had maar ik weet iets teveel over prematuren om te weten dat ze dan nog niet geboren moest worden (laat staan als dat dan nog eens zou zijn omdat ik persé al wilde beginnen breien).

Soit. Eind december waren we de 30 weken gepasseerd en vond ik dat het kon. Ik haalde de breinaalden boven en had dat dan zwaar onderschat, zo bleek. Misschien zat er ook voor iets tussen dat ik 2 januari een nieuwe job startte en zo af en toe wat overliep door wat er allemaal op me afkwam. Maar vooral was het probleem dat ik dunne naalden en dunne wol gebruikte, omdat ik dat schattig vind (roll-eye). Eén naald breien kostte me 10 minuten, als ik mijn best deed en ik breidde alles bij mekaar tussen de 350 en 400 rijen. 22 februari kwam mijn wonderlijk mininichtje ter wereld en het deken was toen in de fase dat het amper een deken genoemd kon, zelfs een prematuur van 25 weken zijn tenen waren er onderuit gekomen.

Gelukkig staat hier dan ook een naaimachine en overlock, die ik to the rescue kon inzetten, vooral toen ik bij mijn eerste bezoekje op de dag van de geboorte merkte dat ze geen eigen dekentje in het ziekenhuis hadden. Ik kwam thuis van mijn eerste bezoekje – laat op de avond – en 30 minuten later lag het meest simpele dekentje klaar om de dag nadien aan Elle te geven. Had ik toen geweten hoe veelvuldig en dagelijks dat gebruikt zou worden, had ik wel ietsiepietsiebeter mijn best gedaan om de details af te werken. Maar niet perfect is ook goed en al.

IMG_1784

Waar ik met de kleurkeuze van de wol wat voorzichtig moest zijn – wegens niet op de hoogte van het geslacht – kon ik nu volledig loos gaan met het girlygehalte. Ik had nog een lap onbestemde Baba Babywear-roosjestricot – gekocht bij Mon Depot – liggen en dat combineerde ik met een stuk French Terry (denk ik) dat ik ooit (denk ik) bij Bambiblauw kocht. Ik moest wat knippen en plakken (naaien) met dat stuk, want het was maar een halve meter en mijn deken werd 72×72 cm. Er loopt dus ergens een lelijke naad over wat gelukkig de binnenkant is en ook al deed ik dan nog enigszins mijn best om het zo onzichtbaar mogelijk te doen, geloof me, op de dag dat je voor het eerst tante wordt en je eigenlijk dringend naar bed moet, wordt zelfs de grootste perfectionist wat nonchalant.

IMG_1788

IMG_1804

Ik maakte de foto’s toen het gebreid ding eindelijk klaar was, zijnde toen Elle zo’n 3 maanden was en net ontdekt had dat ze een duim had die ze in haar mond kon steken. Het kind was wat moe toen ik met mijn camera passeerde en met baby’s is het altijd wat het is. Niks aan te doen.

IMG_1792

Maar dus, dat gebreid ding, het ei-gen-lijk-e geboortecadeau kon ik dus pas met strik errond afgeven toen de winter al lang en breed gepasseerd was. Er was wel een voordeel: ik wilde het dekentje voeren en de oorspronkelijk unisexe optie kon aan de kant en plaats ruimen voor een mooi zalmroze double gauze-achtige tricot MET HARTJES. Onderstaande foto laat die nog het beste zien.

IMG_1843

Het patroon van het dekentje vond ik op Etsy en wel hier. Ik viel als een blok voor die blokjes en het was nog plezant om te breien ook. Ik zag ondertussen dat het al dienst deed op vakantie aan zee, waar het Heel Hard waaide. En ook al lijkt het nu alsof het nooit meer frisser dan 25 graden gaat worden, ooit wordt het weer winter.

IMG_1839

IMG_1831

Voor u zegt dat u geen geduld hebt om te breien: ik ook niet. Ik moet dat altijd combineren met iets, Nederlandstalige televisieprogramma’s of series waarbij je niet al te hard moet opletten (dus vooral geen detectiveachtige dingen) of bezoek waarbij ik me niet al te gegeneerd voel om te vragen of het erg is als ik ondertussen een beetje brei.

De wol is zoals mijn andere breiprojectjes van Quince&co en zó zacht en zonder prikken dat het ideaal is voor dat zachte babyvelletje.

IMG_1850

IMG_1848

Achteraf gezien ben ik blij dat mijn breisel niet op tijd klaar was, anders was het eerste dekentje nooit “ontstaan” of toch nooit met die bijzondere herinnering dat ik het naaide op de geboortedag van mijn mininichtje voor mijn mininichtje. Ik was me bijna aan het excuseren dat ik u de laatste tijd zo doodsmijt met dat kindeke, maar ik ga het niet doen, ik ben er te belachelijk trots op.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren